Jadwiga i Jagiełło. Tom III-IV

Jeśli ktoś łaknie aktualnej wiedzy tak bardzo, że gotów jest przedzierać się przez dzieła naukowe pisane hermetycznym językiem i uginające się od przypisów, to Szajnocha nie dla niego. Choć nie można tej książce odmówić także wartości naukowych (przy założeniu, że czytelnik zdaje sobie sprawę, że czyta dzieło powstałe w połowie XIX wieku). Za to jeśli ktoś chce wczuć się w epokę, wyobrazić sobie nieprzebyte puszcze, które wtedy porastały Polskę i Litwę, groźne trzęsawiska, rozgardiasz dworu Giedyminowiczów, rozterki młodziutkiej królowej, to niech czyta Szajnochę. Bo to książka działająca na wyobraźnię pisana językiem giętkim, precyzyjnym i obrazowym. Tego u dzisiejszych naukowców już się nie znajdzie. Rozgraniczyło się to, co dla szerokiej publiki, od tego co dla wtajemniczonych. Więc jeśli chce się dzieła naukowego pisanego jak powieść, to trzeba czytać Szajnochę. W pierwszym i drugim tomie akcja doprowadzona jest do koronacji Jadwigi. Serdecznie polecam wszystkim, którzy się interesują historią, z dwóch powodów. Czasy zadzierzgnięcia unii między Polską a Litwą są ciekawe, a Szajnochowy sposób pisania o tym uwodzicielski.