Moje Nalewki

Moje Nalewki, wspomnienia poświęcone północnej dzielnicy Warszawy z przełomu dziewiętnastego i dwudziestego wieku, są w naszej literaturze pamiętnikarskiej swego rodzaju unikatem. Singer pokazuje Warszawę nie znaną nie tylko pokoleniu wyrosłemu już po zagładzie getta, lecz i pokoleniu starszemu, które rzadko zaglądało za kurtynę - niewidzialną wprawdzie, ale przecież istniejącą - i niechętnie zagłębiało się w wąskie, duszne, zatłoczone uliczki, unikało ciągnących się jedno za drugim, niezliczonych brudnych podwórek, nie miało dostępu do ciemnych mieszkań oznaczonych mezuzą. Dzięki tym wspomnieniom poznajemy zamarłe obyczaje, stosunki, które zniknęły na zawsze, i ludzi, których kresem wędrówki miały być komory Treblinki czy Oświęcimia, widzimy ulice i domy, po których nie ma śladu