Jeden łatwy żywot

LUTOSŁAWSKI WINCENTY -filozof, uczeń G. Teichmüllera, znawca myśli Platona, kontynuator pol. idei mesjanistycznej, propagator etycznego ruchu odrodzenia narodowego, ur. 6 VI 1863 w Warszawie, zm. 28 XII 1954 w Krakowie.
W latach 1887-1881 uczył się w Mitawie w Inflantach w gimnazjum
klasycznym z niem. językiem nauczania. Po maturze rozpoczął studia chemiczne na politechnice w Rydze. Po trzech semestrach przeniósł się na uniwersytet w Dorpacie (dziś Tartu w Estonii), który wówczas, jak na uniwersytet w imperium ros. (jednak z niem. językiem wykładowym, ponieważ warstwy intelektualne ówczesnych Inflant były niem., a z nich wywodziła się
większość kadry profesorskiej oraz studentów), cieszył się dość dużą autonomią. W 1883 robiąc przerwę w studiach L. odbył roczną podróż do Włoch, Szwajcarii i Francji. W 1884 wznowił naukę na Uniwersytecie Dorpackim gdzie obok chemii rozpoczął na Wydziale Historyczno-Filologicznym studia filozoficzne pod kierunkiem sławnego już wówczas filozofa Teichmüllera. Dyplom licencjacki z filozofii uzyskał w 1885 na podstawie rozprawy -nie drukowanej -o pedagogicznych poglądach M. E. de Montaigne'a. W Paryżu przez rok studiował języki romańskie w École Pratique
des Études. Następnie odbył podróż do Londynu, a później do Hiszpanii (tu ożenił się z pisarką Z. Pérez Eguía y Casanova). W 1887 na uniwersytecie w Dorpacie uzyskał stopień magistra filozofii na podstawie pracy porównawczej o Platonie, Arystoteles i N. Machiavellim. Pomimo, że stopień ten dawał prawo do ubiegania się o stanowisko docenta uniwersytetu, starania L. w Dorpacie, a
potem w Moskwie, pozostały bezowocne. Wobec czego spędził rok w londyńskiej bibliotece British Museum, zapoznając się z olbrzymią literaturą przedmiotu dotyczącą logiki Platona. Badania nad rozwojem filozofii Platona kontynuował w następnych latach. W 1890 uzyskał stanowisko docenta na uniwersytecie w Kazaniu, gdzie wykładał logikę, psychologię oraz historię filozofii. Jego wykład inauguracyjny zawierał pogląd na temat szczególnej roli
historii filozofii wśród dyscyplin filozoficznych. W 1893 udał się w podróż po Europie Zach., w British Museum kontynuował prace nad Platonem. Następnie wyjechał do USA, gdzie poznał W. Jamesa. W 1895 osiedlił się wraz z żoną w Hiszpanii.