Wykłady z filozofii dziejów tom II

Hegel urodził się w Stuttgarcie w rodzinie urzędnika. Początkowo studiował teologię w Tybindze, a jego kolegami ze studiów byli Friedrich Hölderlin i Friedrich Schelling. Filozofią zajął się dopiero w 1801 roku, wykładając początkowo na uniwersytecie w Jenie jako docent, przedstawił swoje poglądy w „Phänomenologie des Geistes”(1806), potem pracował jako dyrektor gimnazjum w Norymberdze (1808-1816). Napisał wtedy „Wissenschaft der Logik”(1812-1816). W roku 1816 został profesorem Heidelbergu, tworząc następne dzieło: „Enzyklopädie der philosophischen Wissenschaften im Grundriss”(1817, 3 wyd. 1830). W roku 1818 został powołany na stanowisko profesora do Berlina. Tu ogłosił „Grundlinien der Philosophie des Rechts”(1821). Jego wykłady z filozofii historii, sztuki, religii i historii filozofii wydał Karl Ludwig Michelet pt. „G. W. F. Hegels Werke, vollst/ndige Ausgabe durch einen Verein von Freunden des Verewigten”(1832-1845, 18 t., tom 19. ukazał się w 1887). Najnowsze kompletne wydanie wszystkich dzieł Hegla wychodziło w Berlinie w latach 30. XX wieku. Zdobył za życia wielu uczniów (heglizm) i pozycję największego niemieckiego filozofa. Umarł w czasie epidemii cholery, która wybuchła w Berlinie w 1831 r.
Pierwsze tłumaczenie na język polski wykładów Heglowskich poświęconych religii. Filozof omawia zjawiska religii i religijności jako ważne elementy ludzkiego świata duchowego. Dzieło jest jedną z najważniejszych prac Hegla. Lektura Wykładów stanowi warunek konieczny poznania systemu Heglowskiego, a także uczestnictwa w nowoczesnym dyskursie o religii. Jest to pierwszy tom 2-tomowego wydania.